Τα παραπολιτικά της ημέρας… από τον Νέστορα
-Με ρώτησαν αρκετοί φίλοι αλλά και εχθροί, γιατί από την αρχή, η εφημερίδα μας πήρε θέση υπέρ του Δένδρου της αγάπης.
-Μερικοί, δεν παρέλειψαν να κάνουν και τον «έξυπνο» στο διαδίκτυο μόνο και μόνο για να μπερδέψουν… εμάς και τελικά εξαγρίωσαν όλους τους αντιπάλους τους(ακόμη και μας). Μάλλον υπάρχουν εφιάλτες… και στο διαδίκτυο.
-Άλλοι, μέσω ΕΛΤΑ και ανώνυμα(είναι της μόδας) χωρίς να τους το ζητήσουμε, μας έστειλαν και μάλιστα χωρίς αντικαταβολή, αντί για μπάλες, πολεμοφόδια ως βόλια για κανόνια…
-Στην «πιάτσα» κάποιοι μας ανέπτυξαν και τα επιχειρήματα τους, εναντίον του δένδρου. Όταν τους είπαμε να τα δημοσιεύσουμε με την υπογραφή τους, έκαναν την πάπια.
-Στο τέλος, τηλεφωνήσαμε στον Νέστορα για να ακούσουμε και την δική του γνώμη αν και βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη τελώντας εν αδεία, επ’ αόριστον. (Μας είπε ότι θα εξακολουθήσει να μην γράφει αλλά επιπρόσθετα θα σταματήσει να μας δίνει και μυαλό).
-Μας έστειλε με φαξ, το κείμενο του Νίκου Αλιάγα από το προχθεσινό «Πρώτο Θέμα» που δημοσιεύουμε παρακάτω και το διαφημιστικό της «Ονειρούπολης της Δράμας» που το βρήκε στη Θεσσαλονίκη!!! Φέρει τις υπογραφές του νυν Δημάρχου αλλά και του νεοεκλεγέντα της Δράμας. Μας πρότεινε να μην ξαναγράψουμε παραπολιτικά έως το τέλος της χρονιάς γιατί είναι μέρες αγάπης και να έχουμε έως τότε το κείμενο του Αλιάγα. Στην αρχή διστάσαμε. Μετά μας ανέπτυξε προφορικά την παρακάτω επιχειρηματολογία. Σας την παραθέτουμε:
Μας είπε ότι εξ’ αφορμής μιας κινέζικης παροιμίας που άκουσε σε θεατρικό έργο που παρακολούθησε στη Θεσσαλονίκη(Αχ αυτός ο αλήτης ο Κοέλιο έχει πάρει πολλές στο λαιμό του) ότι θυμήθηκε την παροιμία που πρωτοάκουσε το 1974 από έναν υπέργηρο τότε κομμουνιστή στο καφενείο του χωριού του. Ήταν παραμονές του δημοψηφίσματος που διενήργησε ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής με το ερώτημα για το εάν η Ελλάδα θα έπρεπε να πορευτεί ως βασιλευομένη Δημοκρατία ή ως προεδρευομένη.
-Η κινέζικη παροιμία που άκουσε στο θέατρο, έλεγε ότι «αν ένας εχθρός σου(;) κατασπαραχθεί από έναν κροκόδειλο, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να κάνεις φίλο σου τον κροκόδειλο. (σ.σ Είναι προφανές ότι θα έρθει και η σειρά σου γιατί ο κροκόδειλος, παραμένει κροκόδειλος).
-Ο υπέργηρος τότε κομμουνιστής όταν ένας συγχωριανός του θέλησε να τον πειράξει την επόμενη μέρα του διαγγέλματος που απεύθυνε ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος στον ελληνικό λαό, του είπε: «Δημήτρη είδες ψες τον Βασιλιά στην τηλεόραση που στο τέλος έκλαψε κιόλας;»
Ο κομμουνιστής ατάραχος του απάντησε: «Και ο κροκόδειλος όταν είναι να φάει κάποιον, για να τραβήξει την προσοχή, αν χρειαστεί, μιμείται το κλάμα μικρού παιδιού και κλαίει κιόλας!!!»(Σ.Σ κροκοδείλια δάκρυα, υποκριτικά)
-Όταν ρωτήσαμε τον Νέστορα τι υπονοεί με τις δύο παροιμίες και του θέσαμε το δίλλημα τι πρέπει να κάνει κάποιος, αν απ’ τη μάχη του εχθρού του με κροκόδειλο, επιβιώσει ο πρώτος και μεταλλασσόμενος στη συνέχεια επιτεθεί σε μας, μας απάντησε πλέον ως γριά αλεπού:
-«Στον κροκόδειλο που σε ενοχλεί ή σε επιτίθεται δεν υιοθετείς ίδια στρατηγική μ’ αυτόν. Στην αρχή, μένεις ακίνητος κρατώντας απόσταση ασφαλείας. Αν εξακολουθήσει να κινείται εναντίον σου, τότε φροντίζεις σιγά-σιγά να βρεις τρόπο να αποξηράνεις την λίμνη… θα ψοφήσει σιγά-σιγά».
-Αν θέλεις, μπορείς να τον τραυματίσεις θανατηφόρα την ώρα που κοιμάται στα αλήθεια(Μερικές φορές μένει ακίνητος προσποιούμενος ότι κοιμάται, έχοντας τα μάτια του κλειστά. Άλλοτε πάλι κοιμάται, έχοντας τα ανοιχτά).
Όπως κάνει μια μαϊμού για να σκοτώσει την μύγα που την ενοχλεί. Ίσως έτσι να έκανε και ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής, στον Βασιλιά Κωνσταντίνο. (Του το χρωστούσε από πολύ παλιά…)
Μας είπε ακόμη ότι και τα μυρμήγκια όταν θέλουν να εκδικηθούν τον ελέφαντα, την ώρα που πάει να πιει νερό…, τον τσιμπάνε μέσα στα ρουθούνια εκρίνοντας οξύ και έτσι ο ελέφαντας, δεν μπορεί να πιει νερό ή τόσο όσο χρειάζεται για να ζήσει, με αποτέλεσμα να ψοφήσει… από αφυδάτωση…
Εμάς μας έπεισε. Εσάς;
-Ακολουθεί αναδημοσίευση από το «Πρώτο Θέμα» της Κυριακής 19-12-10, άρθρο του Νίκου Αλιάγα. Οι υπογραμμίσεις είναι της εφημερίδας μας.
«Περί ευτυχίας»
Στην αγορά της πείνας, πάνω στους πάγκους, τα γλέντια και τα ολόλευκα χαμόγελα-προκάτ πωλούνται σε τιμή ευκαιρίας. Τσιφτετέλια, θηριώδη τζιπ με leasing, υποσχέσεις δίχως αύριο, πολύχρωμα λαμπιόνια και γυαλιστερά υφάσματα αναμιγνύονται με μυρωδιές από ακριβά αρώματα και οι σαμπάνιες Cristal ρέουν άφθονα, περιμένοντας ανάμεσα σε κορδέλες και φανφάρες να υψώσεις το ποτήρι σου λέγοντας τις καθιερωμένες ευχές, ενώ πολύ βαθιά μέσα σου ψάχνεις εκείνη τη φωνούλα που σε ξυπνούσε ξέγνοιαστα τις Κυριακές όταν ήσουν παιδί.
Να είσαι μόνος ανάμεσα σε όλους, μόνος μα ποτέ μονάχος, ποτέ «δεμένος» με τον εαυτό σου. Να αποφεύγεις τους πάντες και τα πάντα και να σκορπίζεις τον χρόνο σου σε φτηνά κατώφλια μόνο και μόνο για να ξεχάσεις και να ξεχαστείς.
Η περίοδος των γιορτών είναι που τα προκαλεί όλα αυτά και τι να το κάνεις μετά το Lexotanil αν δεν είσαι γιορτινός, όταν αισθάνεσαι ότι βρίσκεται σε λάθος τόπο και χρόνο. Θες παρέα, μουσική και ποτά, αλλά συγχρόνως ψάχνεις κι ένα μέρος για να κρυφτείς-στ’ αλήθεια να λουφάξεις-όπου μπορείς γιατί βλέποντας όλα αυτά φοβάσαι. Θες τον έρωτα, τις γκλαμουριές και τα τοιαύτα πάνω σε ρομαντικά μπαλκόνια, όμως βαθιά μέσα σου ούτε καν που νιώθεις έτοιμος να αγαπήσεις και να αγαπηθείς κι ούτε που αντιφάσκεις πλέον γιατί, απλούστατα, ξέχασες να φάσκεις. Πας με τη ροή του κύματος και βλέπεις μπροστά σου τα βράχια, κοφτερά και μαύρα, να σε πλησιάζουν ολοταχώς.
Προτιμάς να σε παρασύρει λοιπόν το ρέμα γιατί τότε είναι που θα έχεις το άλλοθι και την κλάψα του ηττημένου, θα έχεις κάτι να μοιραστείς μέσα στον όχλο. Πότε θα πράξεις επιτέλους κάτι και για σένα; Ο Καντ πίστευε πως η ευτυχία δεν είναι το ιδανικό του νου αλλά της φαντασίας. Όταν ο λαίμαργος νους αρέσκεται στα πολλά που δεν έχει και παραμένει μόνος με λίγα, τότε μισεί τους άλλους γιατί κατά βάθος λυπάται τον εαυτό του. Αυτά προκαλεί συνήθως το ξέφρενο ντελίριο κάθε εορταστικής περιόδου.
Μήπως τελικά αυτές τις γιορτές, πέρα από την πνευματική τους διάσταση, την οποία λίγοι κατανοούν, είναι ευκαιρία να στραφείς στον Κομφούκιο, εκείνον τον Κινέζο διανοητή ο οποίος δεν κινδυνεύει να σου αγοράσει μια χώρα σε έκπτωση αλλά αντιθέτως πιστεύει ότι η ευτυχία βρίσκεται μέσα σε όλα τα πράγματα, ακόμα και στα λιγοστά που σου παρέμειναν, τα πιο ανώδυνα, τα πιο απλά;
Γιατί δεν στρέφεσαι προς τις λεπτομέρειες της κάθε μέρας σου, η οποία συνήθως ξεκινάει με ένα χαμόγελο;
Ο ευτυχισμένος άνθρωπος δεν περιμένει τίποτα, απλώς ζει και ας μη βασιλεύει. Δεν παγιδεύεται από τη φήμη και την τύχη, αλλά εμπνέεται από την ελπίδα.
Μας πουλάνε πρότυπα ευτυχίας από την πρώτη μέρα της ύπαρξής μας- μήπως τελικά είναι μια χίμαιρα, μια ουτοπία, που μας παραπέμπει στη χαμένη Εδέμ; Εάν σου λέγανε εξαρχής ότι δεν υπάρχει ευτυχία, δεν θα απολάμβανες τελείως διαφορετικά τις λιγοστές στιγμές που έτυχε να την αγγίξεις;
«Αγάπα τον άνθρωπο γιατί είσαι εσύ» έγραφε ο Καζαντζάκης. Ψάξε λοιπόν την ευτυχία μέσα σου βαθιά και τότε, μόνο τότε, θα μπορέσεις να ευχηθείς με ένα ποτήρι στο χέρι κοιτάζοντας τον άλλον στα μάτια. Ευχήσου λοιπόν για να ευτυχήσεις, αγάπα για να αγαπηθείς, ζήσε επιτέλους γιατί πέρασε η ώρα.
